Ervaringen van een cliënte met therapiehond Lovelee

Ik heb het hele groei- en inprentingsproces van Lovelee van dichtbij meegemaakt, iets wat fantastisch was. Om Lovelee ook aan mij te laten wennen, mocht ik veel met haar spelen en knuffelen. Dat gaf me weer gevoelens van affectie. De therapeute vroeg ook aan mij wat ik graag wilde dat Lovelee kon (kunstjes bijvoorbeeld). Dat was leuk om te bedenken èn te trainen. Want ook bij de training mocht ik helpen, waardoor ik weer wat actiever werd.

Langzamerhand werd Lovelee groter en volwassener, maar omdat ik het hele proces had meegemaakt, was ik niet bang voor haar. Integendeel! Lovelee was ook altijd heel blij om met mij te zijn. We gingen wandelingen maken en omdat ik pseudo-epileptische aanvallen heb waarbij ik op de grond val, had de therapeute Lovelee geleerd om, als ik was gevallen, naast mijn hoofd te gaan zitten.

Nu is Lovelee volwassen en gaat het veel beter met mij. Maar nog steeds word ik blij als ik Lovelee zie of om me heen heb. Als ik wel eens alleen moet wachten, blijft Lovelee altijd bij mij, zodat ik niet alleen ben en me alleen voel. Ik zie en maak Lovelee nu twee keer in de week mee. Dat is nog steeds even plezierig als toen ze een puppy was. Ik doe nu veel balspelletjes met haar. En wat ik al schreef, gaat ze keurig braaf naast mijn hoofd zitten als ik gevallen ben. Lovelee draagt zeker bij aan een stuk genezing.”

Mirjam